Ace Combat 8: Wings of Theve جدیدترین نسخه از مجموعه اکشن و آرکید Ace Combat است؛ عنوانی که برخلاف بسیاری از دنباله‌های امروزی، تصمیمی برای تغییر اساسی فرمول شناخته‌شده این مجموعه ندارد. بنابراین اگر نسخه‌های قبلی نتوانسته‌اند نظر شما را جلب کنند، شماره هشتم هم احتمالا اتفاق متفاوتی رقم نخواهد زد. در مقابل، طرفداران قدیمی سری همچنان می‌توانند از همان تجربه‌ای که به آن علاقه دارند لذت ببرند.
دنیای بازی مانند گذشته شباهت زیادی به جهان واقعی دارد، اما کشورها، قاره‌ها و اقیانوس‌های آن نسخه‌ای خیالی از جغرافیای دنیای ما هستند. در این قسمت، جمهوری Sotoa به فدراسیون مرکزی Usea یا FCU حمله کرده و در نتیجه این کشور عملا فروپاشیده است. نیروهای نظامی از هم گسیخته‌اند و شخصیت اصلی داستان نیز در شرایطی دشوار و در میان دریا گرفتار شده است.
داستان تلاش می‌کند نسبت به نسخه‌های قبلی گسترده‌تر و پیچیده‌تر باشد، اما روایت آن در نهایت یکی از نقاط ضعف بازی محسوب می‌شود. مشکل اصلی لزوما به خود ایده داستان بازنمی‌گردد، بلکه نحوه ارائه آن باعث می‌شود ارتباط گرفتن با ماجرا دشوار شود.
بازی فرض را بر این گذاشته که مخاطب با جهان Ace Combat آشنایی قبلی دارد. به همین دلیل، بازیکنی که برای نخستین بار سراغ این مجموعه می‌آید ممکن است در ساعات ابتدایی کاملا سردرگم شود. داستان خیلی زود شما را وارد یک نبرد شکست‌خورده می‌کند، بدون آنکه اطلاعات کافی درباره شرایط جهان بازی و اتفاقات گذشته ارائه دهد. حتی برای رسیدن به اصل ماجرا و درک دقیق اتفاقات باید مدت زیادی منتظر بمانید. شاید سازندگان روی مینی‌سریال اینترنتی منتشرشده برای بازی حساب کرده‌اند تا بخشی از این خلأ را پر کند.
با وجود این، مشخص است که تیم سازنده تلاش کرده داستانی مفصل‌تر از قسمت‌های قبلی ارائه دهد. مشکل اینجاست که این تلاش گاهی مستقیما به تجربه گیم‌پلی لطمه می‌زند. تعداد زیادی کات‌سین، جلسه توجیهی و گفت‌وگو باعث می‌شوند فاصله میان بخش‌های قابل بازی زیاد شود.
از طرف دیگر، حجم مکالمات رادیویی هنگام پرواز نیز بسیار بالاست. تقریبا در تمام طول نبرد، شخصیت‌های مختلف از طریق بی‌سیم با یکدیگر صحبت می‌کنند. در نتیجه، زمانی که قصد دارید از موسیقی لذت ببرید یا روی نبرد تمرکز کنید، دائما با دیالوگ‌های جدید روبه‌رو می‌شوید. در اوج درگیری و میان صدای شلیک و انفجار، دنبال کردن این مکالمات هم چندان ساده نیست و همین موضوع باعث می‌شود تمرکز روی مأموریت دشوارتر شود.
در نهایت، داستان به دلیل همین مشکلات نمی‌تواند آن‌طور که باید جدی گرفته شود. اتفاقات غیرمنطقی نیز این وضعیت را تشدید می‌کنند. برای نمونه، قهرمان با روح یک خلبان کشته‌شده صحبت می‌کند، یکی از شخصیت‌ها از نوعی حس ششم برخوردار است و فردی که پیش‌تر تصور می‌کردیم کشته شده، در لحظه‌ای حساس دوباره به مأموریت بازمی‌گردد. انتخاب‌هایی که بازیکن در طول بازی انجام می‌دهد نیز تاثیر چشمگیری روی مسیر داستان ندارند. البته روایت گاهی لحظات جذابی دارد، اما در مجموع نمی‌تواند نقطه قوت Ace Combat 8 باشد.
از نظر بصری، وضعیت بازی بسیار بهتر است. شهرهای بزرگ، آسمان گسترده، نور خورشید، ابرهای حجیم و جزئیات هواپیماها در کنار یکدیگر تصاویری تماشایی ایجاد می‌کنند. با این حال، اگر کمی دقیق‌تر به محیط نگاه کنید، ضعف‌هایی هم دیده می‌شود.
برخی بافت‌های مربوط به خاک و چمن قدیمی به نظر می‌رسند و کیفیت آن‌ها با سایر بخش‌های گرافیکی بازی هماهنگ نیست. طراحی شخصیت‌ها نیز با جزئیات مناسبی انجام شده، اما اعضای گروه پروازی شما بیشتر حال‌وهوای شخصیت‌های انیمه‌ای دارند تا نیروهای نظامی واقع‌گرایانه.
در نسخه پلی‌استیشن 5 استاندارد، دو حالت گرافیکی در اختیار بازیکن قرار دارد. تجربه در حالت اولویت نرخ فریم روان است، اما حتی در این حالت نیز برخی کات‌سین‌های همزمان و بخش‌هایی که هواپیماها نمایش داده می‌شوند، با نرخ ۳۰ فریم بر ثانیه اجرا می‌شوند.
یکی از بخش‌هایی که تقریبا بدون ایراد عمل می‌کند، موسیقی است. قطعات موسیقی به‌خوبی فضای نبردها و لحظات مهم داستانی را همراهی می‌کنند. البته تعداد زیاد افکت‌های شلیک و انفجار، هشدارها و مکالمات رادیویی گاهی اجازه نمی‌دهند موسیقی آن‌طور که باید شنیده شود. وجود یک منوی اختصاصی برای پخش موسیقی نیز نکته مثبتی است و قطعات را با جلوه‌ای سه‌بعدی در اختیار بازیکن قرار می‌دهد.
اما وقتی به گیم‌پلی می‌رسیم، میزان لذت بردن از بازی تا حد زیادی به سلیقه شما بستگی دارد. اگر در گذشته با Ace Combat و بازی‌های مشابه ارتباط نگرفته‌اید، قسمت هشتم هم قرار نیست ناگهان نظر شما را تغییر دهد. هسته اصلی تجربه همان فرمول آشنای نسخه‌های قبلی است.
Ace Combat 8 دارای ۳۰ مرحله است. پیش از شروع هر مأموریت، باید هواپیمای مناسب و تسلیحات و ارتقاهای مورد نیاز خود و اعضای گروه پروازی را انتخاب کنید. این انتخاب‌ها باید با شرایط مأموریت هماهنگ باشند و سپس وارد نبرد شوید.
لازم نیست تمام اعضای گروه را به‌صورت دستی مدیریت کنید و بازی امکان انجام خودکار این کار را نیز فراهم کرده است. هواپیماها نیز با استفاده از امتیازهایی که از طریق تکمیل مراحل به دست می‌آورید، قابل ارتقا هستند.
هواپیماهای موجود در بازی در چهار گروه اصلی قرار می‌گیرند. جنگنده‌ها برای درگیری‌های هوایی طراحی شده‌اند، هواپیماهای تهاجمی عملکرد بهتری در حمله به اهداف زمینی دارند و هواپیماهای جنگ الکترونیک برای ایجاد اختلال در عملکرد دشمن استفاده می‌شوند. در کنار این موارد، هواپیماهای چندمنظوره نیز قرار دارند که در شرایط مختلف عملکرد قابل قبولی ارائه می‌کنند. البته همه هواپیماهای بازی نمونه‌های واقعی ندارند و برخی از آن‌ها ساخته ذهن طراحان هستند.
در درجه‌های سختی پایین، انتخاب هواپیما و ارتقاها اهمیت چندانی ندارد. اما اگر بازی را روی درجه Expert تجربه کنید، شرایط تغییر می‌کند. در این حالت باید هنگام خرید ارتقاهای جدید و انتخاب تجهیزات مناسب برای خود و هم‌تیمی‌ها دقت بیشتری داشته باشید. سیستم ارتقا در مجموع عملکرد قابل قبولی دارد، اما نوآوری ویژه‌ای در آن دیده نمی‌شود.
پس از شروع هر مأموریت، بازی سناریوهای مختلفی را مقابل شما قرار می‌دهد که بسیاری از آن‌ها برای طرفداران قدیمی آشنا هستند. پرواز در ارتفاع پایین برای فرار از رادار، نابودی اهداف زمینی و هوایی، همراهی و محافظت از نیروها، نبرد با هواپیماهای غول‌پیکر و خیالی و عبور از دره‌ها و مسیرهای باریک از جمله فعالیت‌هایی هستند که بار دیگر در بازی دیده می‌شوند.
هیچ‌کدام از این ایده‌ها تازه نیستند، اما همچنان می‌توانند سرگرم‌کننده باشند. تنها مأموریت‌های مربوط به محافظت از نیروهای خودی معمولا می‌توانند آزاردهنده باشند؛ مشکلی که البته محدود به Ace Combat نیست.
یکی از تفاوت‌های این فرمول با مجموعه‌هایی مانند Call of Duty این است که Ace Combat در فاصله‌های چندساله منتشر می‌شود. همین فاصله باعث می‌شود حتی مأموریت‌هایی که قبلا بارها دیده‌ایم، پس از مدتی همچنان حس تازگی نسبی داشته باشند.
در واقع، چیزی که ارزش تکرار مراحل را بیشتر می‌کند، لزوما طراحی مأموریت‌ها نیست، بلکه مهارتی است که خود بازیکن در طول بازی به دست می‌آورد. وقتی کم‌کم کنترل هواپیما را بهتر یاد می‌گیرید و می‌توانید با مانورهای دقیق‌تر، سرعت بالاتر و هدف‌گیری بهتر دشمنان را از بین ببرید، تجربه بازی جذاب‌تر می‌شود.
عبور از میان ساختمان‌ها، شیرجه زدن به سمت اهداف زمینی، فرار از جنگنده‌های دشمن و سپس قرار دادن آن‌ها در تیررس، حتی بدون اضافه شدن مکانیک‌های کاملا جدید، می‌تواند برای مدت زیادی هیجان‌انگیز باقی بماند.
سیستم کنترل نیز به‌خوبی از این مانورها پشتیبانی می‌کند. بازیکنان تازه‌کار می‌توانند کنترل استاندارد را انتخاب کنند؛ حالتی که کنترل هواپیما را ساده‌تر می‌کند. اما اگر هدف شما انجام مانورهای پیچیده و کنترل دقیق‌تر جنگنده در آسمان باشد، باید به سراغ کنترل پیشرفته بروید.
این حالت طبیعتا دشوارتر است، اما برای اجرای برخی حرکات خاص انتخاب دیگری ندارید. به بازیکنان تازه‌وارد نیز پیشنهاد می‌شود قبل از ورود جدی به مراحل، بخش آموزشی را پشت سر بگذارند تا با نحوه کنترل هواپیما آشنا شوند.
یکی از نکات نه‌چندان جذاب در سیستم کنترل، قفل شدن دوربین روی هواپیمای دشمن است. این ویژگی در بعضی شرایط می‌تواند حتی باعث ایجاد حس ناخوشایند و سرگیجه شود.
Ace Combat 8 همچنین بخش چندنفره آنلاین دارد، هرچند در نسخه پیش از عرضه رسمی امکان تجربه این بخش برای ما فراهم نبود. با این حال، بخش داستانی به‌اندازه‌ای طولانی و پرمحتوا هست که تجربه آن به‌تنهایی می‌تواند زمان قابل توجهی از بازیکن بگیرد.
در مجموع، Ace Combat 8: Wings of Theve یک بازی بی‌نقص نیست و نوآوری بزرگی نسبت به نسخه‌های قبلی ارائه نمی‌دهد. با این حال، برای طرفداران قدیمی مجموعه و علاقه‌مندان به هواپیماهای جنگنده و نبردهای هوایی، همان فرمول آشنای Ace Combat همچنان جذابیت زیادی دارد.
امیدواریم سازندگان در نسخه‌های بعدی توجه بیشتری به نحوه روایت داستان داشته باشند و با توجه به ماهیت آرکید و نه‌چندان واقع‌گرایانه مجموعه، سناریوهای تازه‌تری برای مأموریت‌ها طراحی کنند.
Ace Combat 8: Wings of Theve
Ace Combat 8: Wings of Theve تجربه‌ای سریع و آرکید از نبردهای هوایی ارائه می‌دهد و برای مخاطبانی که از گذشته با این مجموعه ارتباط برقرار کرده‌اند، همان هیجان مورد انتظار را به همراه دارد. با این حال، بازیکنانی که تاکنون جذب فرمول Ace Combat نشده‌اند، نباید انتظار داشته باشند نسخه هشتم با مکانیک‌های کاملا جدید نظرشان را تغییر دهد.
نکات مثبت:
- گرافیک چشم‌نواز و واقع‌گرایانه
- نبردهای هوایی هیجان‌انگیز
- موسیقی جذاب و شنیدنی
نکات منفی:
- نبود نوآوری چشمگیر نسبت به نسخه‌های قبلی
- روایت داستانی نامفهوم و گاهی غیرمنطقی
- حجم بسیار زیاد دیالوگ‌ها و مکالمات رادیویی
