فیلم Michael با وجود طراحی بصری خیرهکننده و بازسازی صحنههای تاریخی، در پرداختن به عمق شخصیت پیچیده مایکل جکسون ناتوان است و بهجای کاوش در تضادهای درونی این اسطوره موسیقی، اثری ستایشآمیز و تکبعدی از زندگی او ارائه میدهد که برای مخاطب عام جذاب، اما برای جستجوگران حقیقت، ناامیدکننده است.
فیلم Michael، ساخته آنتوان فوکو، یکی از پرهزینهترین و جاهطلبانهترین زندگینامههای موسیقایی سالهای اخیر است که با بازی جفر جکسون در نقش پادشاه پاپ، تلاش دارد تا تصویری از زندگی مایکل جکسون ارائه دهد؛ هنرمندی که نهتنها بهخاطر نبوغ موسیقیاش، بلکه بهدلیل سبک زندگی پررمزوراز و جنجالهای اخلاقیاش، یکی از پیچیدهترین شخصیتهای تاریخ موسیقی محسوب میشود. فیلم، دوران کودکی تا اوج شهرت جکسون در دهه ۱۹۸۰ را دنبال میکند و عمدتاً بر موفقیتها و اجراهای مشهور او متمرکز است، اما در پرداخت به جنبههای تاریک و دراماتیک زندگیاش، از جمله اتهامات و تنهاییهای روانی، بهطور قابلتوجهی کوتاهی میکند.
ستایش به جای کاوش؛ فیلمی که از مواجهه با حقیقت میگریزد
بزرگترین چالش Michael این است که فیلمساز ترجیح داده بهجای نفوذ به ذهن پیچیده مایکل جکسون و نمایش تضادهای درونیاش، صرفاً به بازسازی لحظات تاریخی و اجراهای باشکوه بپردازد. صحنههای کنسرت و ضبط استودیویی از نظر فنی و بصری خیرهکننده هستند، اما پس از مدتی احساس میشود که مخاطب در حال تماشای مجموعهای از موزیکویدئوهای پرزرقوبرق است که با دیالوگهایی سطحی به هم متصل شدهاند.
برخلاف زندگینامههای تأثیرگذاری مانند Walk the Line یا مستندهای عمیقی مانند Amy، فیلم Michael از پرداخت جدی به جنجالها و اتهامات دهههای پایانی زندگی جکسون صرفنظر میکند و درنتیجه، اثری تکبعدی و فاقد جسارت خلق میکند که نتوانسته به تراژدی بزرگ زندگی این هنرمند نزدیک شود.
موسیقی بهعنوان تنها نقطه قوت؛ ضعف دراماتیک یک فیلم بیریسک
نکته غیرقابلانکار، جایگاه شکوهمند موسیقی مایکل جکسون در فیلم است. آثار او که بخشی از حافظه جمعی چندین نسل هستند، به فیلم گرانش احساسی عظیمی میبخشند و میتوانند ضعفهای روایی را تا حدی پنهان کنند. با این حال، فیلم در سطح دراماتیک نتوانسته از پتانسیل تراژیک زندگی جکسون بهره ببرد. کارگردان با انتخاب رویکردی عامهپسند، فیلم را برای مخاطب عام قابلفهم کرده، اما از خلق اثری ماندگار و تأملبرانگیز بازمانده است. در نهایت، Michael برای طرفداران موسیقی پاپ اثری جذاب خواهد بود، اما برای کسانی که به دنبال درک واقعی از این شخصیت مرموز هستند، چندان روشنگر نیست و بیشتر به یک بازسازی پرزرقوبرق از موفقیتهای جکسون شباهت دارد تا یک زندگینامه عمیق و صادقانه.
